Paano isinilang ang emoji?

Nagtapos ang naunang kuwento sa mga memeng ipinipiga ang damdamin sa isang maliit, muling-magagamit na hanay ng mga mukha. Iyon mismo ang sinadyang gawin ng isang grupo ng mga inhinyero sa Hapon ilang taon bago pa — maliban na ang kanilang mga mukha ay kailangang kasya sa labindalawang pixel at maglakbay sa loob ng isang telepono. Dito nagmula ang emoji, at ito ay isang mas sinadya, mas Hapon at mas maliit na kuwento kaysa sa inaasahan ng karamihan.

Hindi kapareho ng isang smiley

Una, isang salita tungkol sa salita. Ang emoji ay nagmula sa Hapon na 絵文字 — e (larawan) + moji (karakter). Ang pagkakahawig sa “emotion” at “emoticon” ay tunay na pagkakataon; magpinsan sila nang aksidente, hindi sa pangalan. At tunay silang magkaibang bagay. Ang emoticon mula sa ating naunang kuwento ay bantas na ikinikiling mo ang ulo para basahin — :-). Ang isang emoji ay isang karakter sa sarili nitong karapatan, isang maliit na larawang iginuhit ng sistema para sa iyo. Ang isa ay isang lansi sa mga susi na mayroon ka na; ang isa naman ay isang bagong susi.

176 na larawan sa isang Hapon na telepono

Ang pamilyar na kuwento ng pinagmulan ay pag-aari ni Shigetaka Kurita. Noong 1999, habang gumagawa sa i-mode ng NTT DoCoMo — isang maagang serbisyo ng mobile-internet, mga taon bago ang smartphone — nagdisenyo si Kurita ng isang set ng 176 na emoji, bawat isa iginuhit sa isang grid na labindalawang pixel parisukat lamang. Panahon, pagkain, damdamin, isang puso, transportasyon: ang mga pangunahing kasangkapan ng isang text message, para makapagsabi ang mga tao ng isang mainit na bagay sa siksik na espasyo ng isang maagang screen ng telepono.

Hindi siya ang kauna-unahan — kasing-aga ng 1997 ay nagpapadala na ang mga Hapon na carrier ng maliliit na set ng larawan (madalas banggitin ang isang handset ng SoftBank ng taong iyon). Ngunit ang 176 ni Kurita ang naaalala ng kasaysayan, dahil ito ang set na kumapit at nagtakda ng template para sa lahat ng sumunod.

Ang problema ng tore ng Babel

Isang hit ang emoji sa Hapon, at agad na isang gulo. Bawat carrier — DoCoMo, au, SoftBank — ay gumuhit at nag-code ng sariling emoji, at hindi sila magkatugma. Magpadala ng isang puso mula sa isang network patungo sa iba at maaaring makatanggap ang tagatanggap ng ibang simbolo, o isang blangkong kahon. Habang ang emoji ay pribadong set ng bawat kompanya, di-sila kailanman magiging isang unibersal na wika; isandaang maliliit na diyalektong hindi nagkakaunawaan sila.

Ang lunas ay ang pinaka-di-maningning at pinakamahalagang bahagi ng kuwento: kailangang maging isang pamantayan ang emoji — bigyan ng nakapirming, ibinabahaging mga numero ng code na kayang pagkasunduan ng bawat device sa mundo. Iyon ang trabaho ng Unicode, ang parehong sistemang nagbibigay sa bawat letra ng bawat alpabeto ng isang unibersal na numero.

Papasok sa Unicode, papunta sa bawat telepono

Noong mga 2007–2009, ang mga inhinyero sa Google at Apple — bahagyang para maproseso nang tama ng mga serbisyo gaya ng Gmail at ng iPhone ang Hapon na emoji — ay bumuo ng isang pormal na panukalang dalhin ang emoji sa Unicode. Noong 2010 nangyari ito: pumasok ang emoji sa pamantayang Unicode, humigit-kumulang 700 sa simula, bawat isa may permanenteng code point na kayang ibahagi ng bawat sistema.

Ang kalahati naman ay distribusyon, at dito pinakamahalaga ang Apple. Nagpadala ng isang emoji keyboard ang iPhone sa Hapon noong 2008; sa iOS 5 noong 2011, ang keyboard na iyon ay puwedeng buksan saanman sa mundo. Sa isang iglap, ang daan-daang milyong taong hindi kailanman nakarinig sa i-mode ay may isang grid ng maliliit na mukha na isang tap lang ang layo. Tumigil ang emoji sa pagiging Hapon at naging sa lahat.

Isang code, maraming mukha

Ang pag-standardize ng mga code point ay hindi nag-standardize ng mga guhit. Ang Apple, Google, Samsung, Twitter at ang iba ay bawat isang gumuguhit ng parehong emoji sa sariling estilo ng bahay, at tahimik nilang binabago ang mga ito sa paglipas ng mga taon. Kadalasan ayos lang iyon; kung minsan hindi, at ang isang mukhang mukhang palakaibigan sa isang telepono ay mukhang mapagmataas sa iba, o ang isang larawan ay nangangahulugan ng isang bagay para sa nagpadala at ibang bagay para sa tumanggap. Ito ang parehong problemang “parehong salita, magkaibang sulat-kamay” na dumadaloy sa buong seryeng ito — kinopya, binago, at bahagyang naiibang binabasa saanman ito dumapo.

Anuman ang guhit, napatunayang napakalaki ng ideya. Noong 2016, kinuha ng Museum of Modern Art sa New York ang orihinal na set ni Kurita na 176 — ang mga labindalawang-pixel na larawan ay nasa iisang koleksiyon na ngayon ng mga pintura. Hindi masama para sa isang set ng ikono na binuo para kumasya sa isang telepono noong 1999.

Binigyan ng emoji ang lahat ng isang ibinabahagi, standard, iginuhit-ng-sistemang bokabularyo ng damdamin — ngunit isang nakapirmi, ang parehong ilang daang larawan para sa buong planeta. Paano kung gusto mong magpadala ng isang mas malaki, mas mayaman, mas personal na larawan: ang sarili mong karakter, isang paboritong mukha, isang buong maliit na guhit? Para diyan, may isang naiibang ideyang kumakapit, at kumapit ito muna sa Asya. Tinawag itong sticker.

Susunod sa seryeng ito: bakit sa Asya isinilang ang mga chat sticker — at kung paano ginawang isang mensahe ng LINE, KakaoTalk at WeChat ang isang larawan.